Bu hikayeye çok güldüm valla.

Eskiden bir dergahta, çok küfürbaz bir mürit varmış. Şeyhi, müridin küfür etmesine çok kızarmış. Ancak mürit kendisine bir türlü hakim olamadığını söylermiş. Bunun üzerine Şeyh:

“Dilinin altına bir bakla tanesi koy, küfür edeceğin zaman bu bakla engel olur” demiş. Gerçekten de baklayı koyduktan sonra mürid artık küfür etmez olmuş.

Bir gün Şeyh ile mürid, camiye giderken cumbalı bir evin önünden geçiyorlarmış. O sırada genç bir kız pencereden:

“Hoca Efendi, Hoca Efendi!. Bir dakika durur musunuz, annemin bir diyeceği var,” demiş. Şeyh ile mürid, beklemeye başlamışlar. Bu arada yağmur başlamış. Bir süre sonra, genç kız:

“Sağ olun, gidebilirsiniz artık” demiş. Şaşıran Şeyh:

“Kızım, annen bizi neden bekletti?’ diye sorunca, genç kız:

“Annem, tavuğu kuluçkaya yatırıyordu. Civcivler, sizin sarıklarınıza benzesin, tepeli olsun diye sizi bekletti” deyince sinirlenen Şeyh, müride dönmüş ve:

“Çıkar ağzındaki baklayı!…”demiş.

Kaynak : Çıkar Ağzındaki Baklayı(Deyimlerimizin Öyküleri) – Orhan YORGANCI

Tavsiye ederim çok güzel bir kitap.